Munnlegt próf.
Tilgangur munnlegs prófs er að komast að raun um hvort próftaki hafi þá þekkingu á gerð og búnaði bifreiðar að hann geti
haldið henni þannig við að ekki verði um óeðlilegar bilanir að ræða sem auka verulega rekstrarkostnað hennar eða gera hana óörugga
í akstri. Einnig að hann geti greint galla eða bilanir er fram kunna að koma og verulegu máli skipta um öryggi.
Munnlegt próf er lagt fyrir próftaka í eða utan við bifreið á undan akstursprófi. Í munnlegu prófi skal spyrja próftaka um
mælaborð, öryggisbúnað,stjórntæki, vél og vagn. Hann verður að geta svarað spurningum um:
- mæla og gaumljós í mælaborði, hvað hver mælir sýnir og hvaða upplýsingar hann gefur. Spurt skal um rofa, hvernig þeim er beitt,
fyrir hvað þeir eru, og í hvaða tilfellum rofar eru notaðir.
- stillingar á sæti og baksýnis- og hliðarspeglum, útsýn úr bifreið og hvaða hlutum beri að leggja mesta áherslu á að
halda hreinum. Einnig um notkun öryggisbúnaðar og gerð hans og hvernig ganga megi úr skugga um ástand hans á einfaldan hátt og um ástand og
virkni hemla og annarra stjórntækja.
- gang og viðhald vélar, hvernig olía er mæld á vél og hvernig megi fylgjast með ástandi annarra vökva s.s. rúðu-, kæli- og
hemlavökva. Einnig um hjólbarðaskipti og notkun öryggisþríhyrnings.
Af 100 stigum þarf próftaki að ná 60 stigum til að standast munnlegt próf. Að loknu munnlegu prófi leiðbeinir prófdómari próftaka um tilhögun akstursprófs.
